«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος…» γράφει η Σοφία Φελέκη.

28/05/2020

Αγωνιστής, διεκδικητικός, μαχητής, πονεμένος αλλά γεμάτος εικόνες και θέληση για το «αύριο»…ενίοτε κουρασμένος, απελπισμένος, απαισιόδοξος , μα πάντα παρών.
Στους χαλεπούς αυτούς όμως καιρούς … η «παρουσία» σημειώνει μεγάλες απουσίες. Το μυαλό πολιορκείται από το φευγαλέο σήμερα και βυθίζεται στα πελάγη μιας ανερμάτιστης  καθημερινότητας. Τα σαρκία πηγαινοέρχονται…βαυκαλίζονται με κίβδηλες απολαύσεις  και ναρκώνονται χωμένα σε συμβάσεις που από καιρό έχουν λήξει. Αλλά ψάχνουν… έστω κι αν δε θέλουν να το παραδεχτούν!
Πίσω όμως από το σκοτάδι του «εδώ και του τώρα» , πάντα υπάρχει ένας ήλιος που κλείνει χαμογελαστά το μάτι κι αγωνίζεται να δώσει προοπτικές…και ναι, αυτός είναι ο έρωτας για τη ζωή! Αυτό που μας κρατάει ξύπνιους για να μην τελματώσουμε στο έρεβος της συνήθειας.
Εμφανίζεται με τρόπους παράξενους, ξένους πολλές φορές, αμφίβολους για τη συνειδητότητα μας για ν’ αναγνωριστεί επίσημα. Εκεί όμως βρίσκεται και η ικανότητα της κάθε ψυχής… να ιεραρχήσει το σκοτάδι της. Να αποσοβήσει το φόβο και να αδράξει την ευκαιρία της. Να κάνει την αυτοκριτική της, να διερευνήσει το πιθανό αίτιο που την καθιστά ευάλωτη αλλά και κυρίαρχη στο καινούριο.
Σημασία δεν έχει να υπάρχεις μέσα από κανόνες που επέβαλες ο ίδιος στον εαυτό σου για να έχεις μια υπόσταση αποδεκτή…αλλά να επαναστατείς για να προσδιορίσεις το μεγαλείο που σε αφυπνίζει.
Αυτή η διαδικασία δεν  είναι εύκολη, εμπεριέχει ρίσκο…είναι όμως αναγκαία, όσο ο αέρας που αναπνέουμε. Αν δεν την αδράξεις έγκαιρα , θα φύγει ανεπιστρεπτί. Αν δεν την ακούσεις , θα σωπάσει …και μετά θ’ ακολουθήσει η μοναξιά κι ο θόρυβος της άχαρης «πολυκοσμίας».
Αξίζει να τελειώσεις τη ζήση σου χωρίς να τη γευτείς; Αξίζει να φύγεις απ’ το μάταιο τούτο κόσμο χωρίς να της δώσεις την ευκαιρία να σ’ αγαπήσει;
Μην την αγνοείς…ίσως και να είναι η τελευταία.

Σοφία Φελέκη MSc Θεολόγος.

Επικοινωνία: https://www.facebook.com/sophiafeleki