«Η αβάσταχτη ελαφρότητα της υπόσχεσης» γράφει η Σοφία Φελέκη.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της υπόσχεσης

Είναι η εποχή που έχει φουσκοθαλασσιές ή οι άνθρωποι που ξέχασαν να κολυμπούν;;
Προσπαθώντας να  μη βυθιστούν στον πάτο της καθημερινότητας, κάνουν απέλπιδες προσπάθειες να κυματίζουν –ως άλλα ρινοδέλφινα- στον αφρό μιας πραγματικότητας που δεν σηκώνει το βάρος τους…κι  έτσι υπόσχονται…για να μην καταλήξουν ναυάγια.

Υπόσχονται να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι και κάνουν πολέμους, υπόσχονται να είναι ενεργοί πολίτες και κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου ,
υπόσχονται ν’ αγαπούν περισσότερο και αναλώνονται στις ψευτιές,
υπόσχονται να δίνουν και μόνο αρπάζουν,
υπόσχονται να έρθουν και κρύβονται,
υπόσχονται να μιλήσουν και …σιωπούν!
Υπόσχονται…μόνο για να υποσχεθούν…να κάνουν το «χρέος» τους, να βαυκαλιστούν για μια τελευταία φορά…
Έτσι τα κενά μεγαλώνουν, οι αποστάσεις γίνονται τεράστιες…οι αντιπαλότητες θεριεύουν και η διαφορά της «γλώσσας» γίνεται πάλι το μεγαλύτερο εμπόδιο στον  καινούριο πύργο της Βαβέλ.
Κι η πίστη, χμμ… δίνει τη σκυτάλη στην καταϊδρωμένη αμφιβολία!

Πώς να συνεννοηθείς σ’ ένα κόσμο όπου αυτό που λέγεται είναι το αντίθετο από αυτό που πράττεται;
Πώς να μιλήσεις σε κάποιον που ακούει και θαυμάζει μονάχα τον «εαυτό» του;;
Πώς να ακούσεις μέσα στην «οχλαγωγία» της σιωπής;
Πώς να ξεκουραστείς μέσα στη βαβούρα της αδιαφορίας;

Καμιά φορά είναι καλύτερο να τυλίγεσαι το χιτώνα της μοναξιάς απ’ το να κρυώνεις γυμνός και πατροπαράδοτα αφελής σε μια βροχή από  «θα».

Υπόσχομαι…ρήμα αποθετικόν, φωνή παθητική…αριθμός μόνο ενικός , πρόσωπο πρώτο…κουφό, τυφλό και ανερμάτιστο!

Σοφία Φελέκη. MSc Θεολόγος.

https://www.facebook.com/sophiafeleki