Οι προσδοκίες στην χώρα του «Ποτέ» γράφει η Σοφία Φελέκη!

Σαν ξανοιχτείς και βάλεις πλώρη για ζωή, όσων Μαΐων και να είσαι…μια προσδοκία, μια ελπίδα στο κατάρτι σου, την έχεις ν’ ανεμίζει. Εκκίνηση …καύσιμα φουλ και πρόσω ολοταχώς.

Τι σας μιλάω όμως έτσι, σαν καπετάνιος, μήπως και ξέρω που είναι τα λιμάνια…;;
Μήπως και έχω χαραγμένες διαδρομές;
Χμμ…ο χάρτης σκίστηκε…θες με τα χρόνια η φθορά που τον κομμάτιασε…θες η αντίδραση , η επανάσταση που είπε: «ΟΧΙ»…θες λίγο η κομπορρημοσύνη του ξερόλα έμπειρου…όλα τουρλού και βουρ, ξανά πάνω στα βράχια!

 

Είναι κι η θάλασσα όμως…φουριόζα και μυστήρια…εεα μααα….κι έχει και τις ψαρούκλες της …άλλοτε γαύρο κι αθερίνα…και κάποτε σκυλόψαρα και καρχαρίες.
Μπρρρρρ….πότε δεν την αγάπησα στο βάθος…μαύρη και σκυλοπνίχτρα.
Μου τα ‘λεγε κι η μάνα μου…σωσίβιο να φοράς…είχε ένα δίκιο!
Εγώ όμως παλικάρι, τρομάρα μου…όλο και ξανοιγόμουνα …και ας ήμουν στο κολύμπι άμαθη.
Τώρα όμως, καθώς το σκέφτομαι… έχει κι αυτή το αλισβερίσι της…δυο νόμους , τρεις κανόνες….οφείλεις να τους μάθεις,
αλλιώς…παλεύεις με τα κύματα και δώστου πάρτου όλο στα πιο βαθιά….κι εκεί να δεις προσευχητά και παρακάλια…ήμαρτον, να σε ξεβράσει στην ακτή… να ξανασάνεις..

 

…Παρόλα αυτά …κρατάει μέσα στο βάθος της φουρτούνας της, μια καθαρότητα …μια λάμψη, μια φρεσκάδα…που όσες «ακτές» απάνεμες να ψάξεις …δε θα τη βρεις!!!!

Αξίζει, λέω της πάρτης μου, αξίζει να ρισκάρεις …και ας υποφέρεις κι ας τρέμεις απ’ το φόβο σου…
Αυτή είναι μωρέ η χαρά σου…η αποστολή σου…κάθε φορά που βγαίνεις από τους αφρούς της θάλασσας, να βγάζεις το πετσί σου…να καίγεσαι από την αρμύρα…και πάλι να ξαναγεννιέσαι!

 

Πόσοι έχουνε ετούτη τη χαρά της αναγέννησης, σκέφτεται το πολύπαθο μυαλό…;;
Λίγοι…κάτι μυστήριοι…χαζοί…κι όλοι οι παραμυθάδες, όοοοοχι αυτοί που σε γεμίζουν ψέματα, αλλά ετούτοι που νανουρίζονται με παραμύθια…που αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή, που ψάχνουν ανθρώπους ν ’αγαπιούνται…που πέφτουν ήσυχα το βράδυ και κοιμούνται…που δίνουν…που κλαίνε και λυτρώνονται…που μόνο αλήθειες λένε και… δεν δειλιάζουν το χέρι να σ’ απλώσουν….
Αυτούς που προσδοκούν το τίποτα κι όλο μαζί τον κόσμο…!
Αυτοί στη χώρα του «ποτέ» …που κάθε βράδυ, εκεί στα πέρατα της θάλασσας, κοιτούν λιγάκι και τον ουρανό…μήπως και δουν ένα μικρό αγόρι να πετάει χαρούμενο και να υπόσχεται πώς θα ξανάρθει …
για ν’ αρχινήσει πάλι…της κόκκινης κλωστής το παραμύθι!

Σοφία Φελέκη MSc Θεολόγος.

https://www.facebook.com/sophiafeleki