Το έρμα του «ανήξερου» γράφει η Σοφία Φελέκη.

Οι φυλλωσιές άδραξαν το νερό που έπεφτε κατρακυλώντας πάνω τους και το ρούφηξαν μονομιάς. Τόσο διψασμένες ήταν, σαν τις ψυχές που γυρνάνε πάλι και πάλι στους κόσμους τους παράλληλους κι αναπαμό δε βρίσκουν. Ψάχνουν και ψάχνονται στα αιώνια σύμπαντα. Δεν ξέρουν…δεν πιστεύουν…δε γρηγορούν;;;
Η ζωή έρχεται και φύγει δίχως να δώσει εξηγήσεις. Δε χρωστάει σε κανέναν τίποτα κι ο χρόνος υποκύπτει σε μια παράωρη λογική του «ξύπνα και κοιμήσου».
Ωω… τι απίθανη βλέψη ν’ αρχίζεις και να τελειώνεις τη συνεχή επανάληψη… κομπάζοντας πως έχεις λόγο για να ζεις…αφού έμαθες πρώτα να μετράς τα βήματα προς τη φθορά.
Ξεχνώντας οπωσδήποτε να εκτιμήσεις το απρόβλεπτο, το ιδιαίτερο, το διαφορετικό…αυτό το ρίσκο εν τέλει που σε βγάζει στο παράθυρο, για να ρουφήξεις επιτέλους το νερό της λύτρωσης , σαν τις φυλλωσιές που ξεδιψάνε.
Έτσι αφού το φοβηθείς και το ξορκίσεις, βήμα προς βήμα ξαναρχίζεις το ταξίδι του μαγκανοπήγαδου.
Μα… «έξις δευτέρα φύσις»…χμμ τι όμορφα που τα λένε κι οι σοφοί
…και αφορίζουν την ευθύνη και δίνουν άλλοθι στον κάθε λογής δειλό.
Δε γίνεται …δεν ξέρω… δεν μπορώ…και όλο πάλι απ’ την αρχή!
Κι έπειτα… λόγια μεγάλα, κι αναστεναγμοί κι ο χρόνος ο συμβατικός τελειώνει…κι ο απολογισμός…σκέτη αποτυχία.
-Μα τι στο καλό…πήγαινα πάντα πάνω στις γραμμές…και στους γκρεμούς τα μάτια έκλεινα. Ήμουνα ο εκτελεστής του χρήσιμου καθήκοντος, του «πρέπει» των επιλογών, στάθηκα αντάξιος των αποφάσεων μου. Τι πήγε λάθος;;;
Υποψιάζομαι…πως ξέχασε να αγαπήσει και τον μικρό του εαυτό και τη μεγάλη του ψυχή.
Τι κρίμα αλήθεια…ψέμα ήταν αυτή η ζήση…δυο τρεις στιγμές και πάει.
Κι αν έμαθες το μάθημα σου…κράτα το για την επόμενη φορά…αλλιώς η καταδίκη σου σε περιμένει, να κάνεις πάλι «επανάληψη»  πάλι και πάλι και εις τον αιώνα των αιώνων…
…Πλεονασμός, σχήμα απαράδεκτο για τη γραφή της ιστορίας σου.

 

https://www.facebook.com/sophiafeleki