«Την ημέρα που η δύναμη της Αγάπης θα υπερνικήσει την αγάπη της δύναμης, ο κόσμος θα αποκηρύξει τον πόλεμο και θα κηρύξει την ειρήνη!…»
(Μαχάτμα Γκάντι)
Ζώντας στο ‘μεθόριο’ δύο κόσμων -του υλικού και του αΰλου- έχουμε το τραγικό ‘προνόμιο’ να… ‘μπαρουτοκαπνιζόμαστε’ διαχρονικά (μάλιστα, αυτή την χρονική περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής!) από δύο τουλάχιστον, κάθε φορά, πολέμους. Δύο, τουλάχιστον, πολεμικές συγκρούσεις… άσχετες μεταξύ τους ως προς την αιτία και σκοπιμότητα καθεμιάς, αλλά παρόμοια τρομερές και λυσσώδεις! Σ’ αυτή την χρονική στιγμή, έχουμε έναν κηρυγμένο ορατό πόλεμο (πέραν του μετώπου της Ουκρανίας) στην Μέση Ανατολή… [ 1 ] κι’ έναν ακήρυκτο αόρατο πόλεμο ακριβώς στην μέση της καρδιάς μας…! [ 2 ]
O ορατός πόλεμος που γίνεται στην Μέση Ανατολή… στοχεύει προφανώς (παρά τις ψευδείς αιτιολογήσεις των επιτιθέμενων) στον πετρο-ενεργειακό έλεγχο του Περσικού Κόλπου! Ο αόρατος πόλεμος που συμβαίνει διαχρονικά στην μέση της καρδιάς μας… έχει άλλη στόχευση: να ‘πάρει τον έλεγχο’ της ‘διαχείρισης’ του νου, της καρδιάς και των αισθήσεών μας, και να τον δώσει σε δυνάμεις κατοχής… μέσα μας και γύρω μας! Και στον μεν ορατό πόλεμο του Κόλπου, γνωρίζουμε τους “γνωστούς και μη εξαιρετέους” (!) άρπαγες του ξένου πλούτου…! Στον αόρατο πόλεμο της καρδιάς μας, όμως, όχι απλώς αγνοούμε… αλλ’ ούτε υποψιαζόμαστε τους επίδοξους ‘νοσφιστές’ της διαχειριστικής μας εξουσίας, επάνω στην προσωπική μας ύπαρξη…!
Διαβαίνοντας την 4η εβδομάδα των Νηστειών, βαίνουμε προς την 4η Κυριακή της Σαρακοστής, η οποία είναι αφιερωμένη στον Όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, συγγραφέα του βιβλίου της “Κλίμακας”! Η “Ουρανοδρόμος Κλίμαξ” είναι -μαζί με τον “Αόρατο Πόλεμο” του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου- ένα ‘εγχειρίδιο πολέμου’ γραμμένο με το “αίμα της καρδιάς” ενός από τους πιο ‘μπαρουτοκαπνισμένους στρατηγούς’ του παμβασιλέως Χριστού, στην εμπειρία του αντισυμβατικού πολέμου κατά των σκοτεινών δυνάμεων! Με την “Κλίμακα” [ 3 ] ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης μας διδάσκει τα απόρρητα μυστικά της εμπειρικής στρατηγικής γνώσης του πνευματικού πολέμου…!
«Ευλογητός Κύριος ο Θεός μου, ο διδάσκων τας χείρας μου εις παράταξιν και τους δακτύλους μου εις πόλεμον…!» (Ψαλμ. 143, 1)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Δοξασμένος νά’ναι ο Κύριος και Θεός μου, που εκπαιδεύει τα χέρια μου να χειρίζονται στιβαρά το σπαθί στις πνευματικές μάχες… και τα δάκτυλά μου να χρησιμοποιούν σταθερά το τόξο στον αόρατο πόλεμο…! [ 4 ]
Ζώντας, λοιπόν, μεταξύ των 2 αυτών τρομερών και φονικών πολέμων… πώς μπορούμε να διατηρήσουμε την γαλήνη των καρδιών μας, που είναι το ‘διευθυντήριο’ της ψυχο/σωματικής μας λειτουργίας…;! Πώς μπορούμε να παραμένουμε αλώβητοι ψυχο/νοητικά, από τις καταιγιστικές προσβολές του νου μας εκ των εσωτερικών ‘λογισμών’ [ 5 ] κι’ από τις ψυχοφθόρες επιρροές των εξωτερικών ειδήσεων που διασαλεύουν τις πνευματικές μας ισορροπίες;! Η προσωρινή παροικεσία μας στον παρόντα κόσμο, ήταν και θα είναι πάντα -μέχρι να εγκαινιασθεί, μετά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, η “Καινή Κτίση” της Βασιλείας του Θεού- κάτω από ψυχοκτόνες επιρροές εξωγενών ερεθισμάτων, που προσπίπτουν επάνω μας ως “πυρωμένα βέλη”…! [ 6 ]
«Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια, αναγράφω Σοι η Πόλις Σου, Θεοτόκε. Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον, ίνα κράζω Σοι: Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!» (Κοντάκιο του Ακαθίστου Ύμνου, προς τιμήν την Παναγίας Θεοτόκου).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Σε σένα, Θεοτόκε, την Υπέρμαχη Στρατηγό, αποδίδω με ευγνωμοσύνη, εγώ η Πόλη Σου, την ένδοξη νίκη που μου χάρισες, και λυτρώθηκα απο φοβερές συμφορές. Αλλ’ Εσύ, που έχεις ακατανίκητη ισχύ, ελευθέρωσέ με από κάθε είδος κινδύνου, για να Σου βροντοφωνάζω πάντα δοξαστικά: Χαίρε, Νύφη του Θεού, ανύμφευτη!
Ο υπέροχος (ποιητικά και μελωδικά) ύμνος αυτός προς την Βασίλισσα των Ουρανών, γράφτηκε και μελοποιήθηκε -όπως όλος ο Ακάθιστος Ύμνος- για να εκφράσει την διαχρονική ευχαριστία της βασιλεύουσας Πόλης προς την Υπέρμαχη Στρατηγό της Ρωμηοσύνης. Η μελωδική αυτή ευγνωμοσύνη της Πόλης, έναντι της προστασίας και σωτηρίας που απέλαβε άπειρες φορές, από τις διαχρονικές πολιορκίες και κινδύνους που διήλθε στην διάρκεια των 1100 περίπου ετών της λαμπρής ιστορίας της, συνεχίζει -με την διαχρονική αναπαραγωγή του εν λόγω ύμνου- να γίνεται προσωπική ευγνωμοσύνη κάθε Χριστολάτρου, που απολαμβάνει επίσης των Μητρικών Της ευλογιών…!
Η σημειολογία της “πολιορκημένης και κινδυνεύουσας” βασιλεύουσας Πόλης, ταιριάζει προσφυώς με την αντίστοιχη ‘κατάσταση κινδύνου’ κάθε Χριστολάτριδος ψυχής! Μια ‘πολιορκημένη και κινδυνεύουσα πόλη’ η ψυχή μας, λοιπόν, απειλείται κάθε στιγμή το ίδιο σοβαρά, από ήττα και πτώση στον αδυσώπητο πόλεμο που της έχουν κηρύξει οι ορκισμένοι εχθροί της ανθρωπότητας, κακοποιοί δαίμονες. Πράγματι, μόνο αν ‘δούμε’ την ψυχή μας με φανταστική ‘αναγωγή’ σ’ αυτή την διάσταση πολιορκίας [ 7 ], θ’ αντιληφθούμε τον κίνδυνο που υπέχει η ύπαρξή μας, όντας περικυκλωμένη από φονικούς εχθρούς που αναρριχώνται στα καστρότειχά μας αλαλάζοντας!
Ο πόλεμος των λογισμών είναι αδιάκοπος, καθ’ όλο τον χρόνο του βίου μας, γιατί οι δαίμονες είναι άσπλαχνοι σαδιστές… και ηδονίζονται να μας βλέπουν να βασανιζόμαστε από τους λογισμούς που μας ενσπείρουν… κι’ από τους πειρασμούς που μας εγείρουν. Όλως ιδιαίτερα, όμως, κατά τις περιόδους των Νηστειών παρατηρούμε μια ‘περίεργη’ έξαρσή τους! Αυτό συμβαίνει, απλά, γιατί οι δαίμονες γνωρίζουν την ένθεη χάρη της νηστείας… και την ψυχική δύναμη που λαμβάνουμε απ’ αυτήν, όταν την ακολουθούμε (κατά δύναμη και κατά προαίρεση), γι’ αυτό και την αντιμάχονται λυσσαλέα!
Βέβαια, η λύσσα των δαιμόνων απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους γενικά, και διοχετεύεται ως απόπειρα «διαφθοράς των φρενών» σε κάθε ανθρώπινο μυαλό ξεχωριστά. Ωστόσο, εμείς οι Χριστολάτρες γνωρίζουμε εμπειρικά… πάνω στην ‘μπαρουτοκαπνισμένη’ ψυχή μας και στο πολύπαθο κορμί μας, ότι ο ‘αόρατος πόλεμος’ που συνεπάγεται η εν Χριστώ ζωή μας, συμβαίνει… επειδή ο σατανάς και η εγκληματική συμμορία των δαιμόνων ‘βάλλουν’ ιδιαίτερα εναντίον μας, σφοδρά κι’ ανελέητα. Γιατί, οι δαιμονικοί λογισμοί που πολιορκούν το μυαλό μας, κι’ οι αισθητηριακοί ερεθισμοί που ταλαιπωρούν την φύση μας, ειδικά στην Νηστεία, εντείνονται δραματικά, εντονώτερα και κινδυνωδέστερα από κάθε άλλη χρονική στιγμή του έτους!
Κατακλυσμιαίες ‘χαλαζο-βροχοπτώσεις’ ΚΑΚΩΝ λογισμών… και ΚΑΚΩΝ επιθυμιών… και ΚΑΚΩΝ θυμικών διαθέσεων… ΚΑΚΟποιούν ασταμάτητα τις αδύναμες ψυχές μας, συσσωρεύοντας επάνω τους κόπους… κι’ ετοιμάζοντάς τες προς (δυνητική) πτώση. Γιατί, υποβάλλοντάς τες σε αδιάκοπη σκληρή δοκιμασία πίστης, υπομονής κι’ αντοχής των πειρασμών… από κινδύνους των οποίων, χωρίς την Θεία Χάρη, κανείς δεν μπορεί να μας εγγυηθεί μια ‘αλώβητη’ διέλευση και μια ‘ασφαλή’ επιστροφή στη γαλήνη! Αντιθέτως, όχι απλά δεν μπορεί να μείνει κανείς ‘ανέγγιχτος’ απ’ το ΚΑΚΟ, όταν έχει με αυτό έστω και μια φευγαλέα διεπαφή… αλλά πρέπει να περιμένει (και) τις μέγιστες δυνατές κακώσεις, επειδή οι δαίμονες είναι φοβερά εκδικητικοί!
Οι δαιμονικοί λογισμοί προσπίπτουν καταρρακτωδώς, σαν χοντρό χαλάζι και τοξική βροχή, επάνω στα ‘φυτά’ της ψυχής… και, αφού καταστρέψουν πρώτα κάθε ‘άνθος’ ελπίδας για νέα σοδειά, συσσωρεύουν ύστερα τεράστιους όγκους ‘ομβρίων’ χειμάρρων (σπανίως καθαρών υδάτων, συνήθως λασπωδών οχετών και τοξικών λημμάτων…) που εισορμούν καταστροφικά στον ‘κάμπο’ του νου, πλημμυρίζοντας τους κατάφυτους ‘σιτοβολώνες’ της ψυχής μας και βυθίζοντας τις πνευματικές καλλιέργειες κάτω από τοξικούς βαλτότοπους…! Πόσο αδύνατο φαντάζει -ανθρωπίνως- ν’ ανακάμψει η φύση μετά από μια τέτοια καταστροφή… όσο και ν’ ανακτήσει κανείς την πνευματική υγεία του, ύστερα από ‘παράκρουση’ του μυαλού του, εξαιτίας δαιμονικών λογισμών!
Η αιτία όλων των νευρώσεων που βασανίζουν τους ανθρώπους, σήμερα και πάντα, έγκειται στο ότι: δεν κάνουν σωστή ‘διαχείριση αποτροπής’ των λογισμών, κατά την καίρια στιγμή της προσβολής τους στον νου! Το ‘σκληρό παιχνίδι’ του πειρασμού παίζεται, κυρίως, στην αρχική φάση της προσβολής των λογισμών και της πάλης του νου μαζί τους. Πριν ξεκινήσει ο νους να… κατεβαίνει τα σκαλοπάτια στην κλίμακα της πτώσης (προσβολή -> πάλη -> συνδυασμός -> συγκατάθεση…)! Αν οι λογισμοί ηττηθούν -με την Χάρη του Θεού- εκεί, στο σκαλί της πάλης… ανακόπτεται η φόρα τους, κι’ οι πειρασμοί δεν προελαύνουν περαιτέρω, προς γιγάντωση της πνευματικής ζημιάς…!
Οι λογισμοί μας, βέβαια, δεν έχουν ‘αποκλειστικά’ δαιμονική προέλευση, ούτε είναι -συλλήβδην- όλοι κακοί. Ορισμένοι απ’ αυτούς προέρχονται από τον Θεό, κάποιοι από τον εαυτό μας, κι’ άλλοι (οι συντριπτικά περισσότεροι) από τους δαίμονες. Ωστόσο, η άγνοια της ‘ταυτότητας’ των λογισμών μας, καθιστά δυσδιάκριτη την ‘σκοπιμότητα’ της παρουσίας και δράσης τους μες στο μυαλό μας. Πίσω απ’ αυτή την άγνοιά μας… κρύβουν οι δαίμονες τους δικούς τους λογισμούς, οι οποίοι έχουν πάντα ολέθρια σκοπιμότητα: είτε ως άμεση/βραχυπρόθεσμη ψυχική ζημία… είτε ως μεσο/μακροπρόθεσμη φθορά, υποβάθμιση και κατάρρευση της νοητικής-εγκεφαλικής μας ισορροπίας…!
Στον ‘πόλεμο’ των λογισμών, κάνουμε λάθη… που μας κοστίζουν ακριβά! Τα συνηθέστερα είναι: α) ότι εμπιστευόμαστε επιπόλαια την ‘διάκρισή’ μας, και προσπαθούμε ν’ ανακαλύψουμε την προέλευση των λογισμών (αν είναι απ’ τον Θεό ή απ’ τον εαυτό μας ή απ’ τους δαίμονες), χάνοντας πολύτιμο χρόνο για την αποτροπή τους, με τη χρήση του μοναδικού όπλου που μπορεί να τους αποσοβήσει: την προσευχή… β) ότι πιστεύουμε στην ευφυΐα μας κι’ αντιτάσσουμε στους δαιμονικούς λογισμούς, ‘επιχειρηματολογία’ πίστεως ή ‘αντίλογο’ αντιρρητικής αντίστασης… λησμονώντας ποιόν έχουμε αντίδικο: έναν ‘δικηγόρο’ φοβερό… και, ανθρωπίνως, εντελώς ακαταγώνιστο…! [ 8 ]
Αν η ψυχή εξαπατηθεί… και πιστέψει στον εαυτό της και στην δική της ‘αποτρεπτική’ δύναμη, κάνοντας το λάθος να μην ζητήσει (ταπεινά) βοήθεια από τον Χριστό, την Παναγία, τον Τίμιο Σταυρό και τους Αγίους μας, για την δαιμονική αποτροπή… οι λογισμοί θα νικήσουν τον νου στην πάλη, και η ψυχή θα ηττηθεί. Και τότε, οι νοητοί πειρατές, αφού φέρουν τον εγκέφαλο στα όρια της σύγχυσης και της κεφαλαλγίας… καθιστώντας τον ανίσχυρο ν’ αντισταθεί, θα εισδύσουν στην καρδιά και θα πάρουν το ‘κάστρο’, οπότε θ’ αρχίσει μια ανελέητη λεηλασία-ερήμωση της ‘βασιλεύουσας πόλης’ (καρδιάς) μέσα μας, που θα ‘παραπέμπει’ στην εικόνα της εκπορθημένης Κων/πολης!
Στην Ορθόδοξη ψυχοθεραπεία, κάνουμε λόγο για ‘τοξικούς λογισμούς’ (…), ‘τοξικά αισθήματα’ (…) και ‘τοξικές πράξεις’ (…), που μπορούν -συναρτημένα και συνδυαστικά μεταξύ τους- να δηλητηριάσουν ‘από μέσα’ την ψυχή μας… θανατώνοντας την αθάνατη φύση της και χωρίζοντάς την από τον Χριστό! Είναι αληθινά σωτήριο, να γνωρίζουμε τα ‘όρια’ μεταξύ των ‘φάσεων’ όλων των κακών επιρροών, που επιχειρούνται λυσσαλέα από τους δαίμονες μέσα στον νου και στην καρδιά μας… αλλά κι’ επάνω στις αισθήσεις μας, για να μπορούμε να διακρίνουμε τις προσβολές… και να προβαίνουμε, συν Θεώ, σε ‘αντίμετρα’ σθεναρής αντίστασης κατά των εχθρών της ψυχής μας!
Αν οι επίδοξοι ‘πορθητές’ του νου (οι λογισμοί) αποτραπούν, με την Χάρη του Θεού -γιατί, άλλη δύναμη αποτρεπτική του κακού δεν υπάρχει στη γη, εκτός από την παντουργό Θεία Χάρη!- και η επέλαση των λογισμών παύσει άδοξα… το πρόβλημα επιλύεται στην γένεσή του -‘εν τω γενάσθαι’- και δεν επεκτείνεται στην άλωση της καρδιάς και την αιχμαλωσία των αισθήσεων. Αν, όμως, το ‘παιχνίδι’ της άμυνας χαθεί στο πεδίο του ‘συνδυασμού’ και της ‘συγκατάθεσης’… η ‘παράδοση’ της ψυχής στους κατακτητές της (λογισμούς) είναι πλέον βέβαιη (επίκειται… οσονούπω!), και η ελευθερία του ανθρώπου θεωρείται πια παρελθόν, γιατί παραδόθηκε σε ξένες ‘κατοχικές δυνάμεις’…!
Ας προσέξουμε, λοιπόν, το πρώτο στάδιο της προσβολής του νου απ’ τους ‘τοξικούς’ λογισμούς των δαιμόνων και της πάλης με αυτούς τους εχθρούς…! Αν, με την Δύναμη του Θεού και την Χάρη της Θεοτόκου, νικήσουμε στην πάλη αυτή… θα αποτρέψουμε την μεταφόρτωση του ‘τοξικού’ φορτίου των λογισμών στην καρδιά, και την παραγωγή εντός της αντίστοιχων ‘τοξικών’ αισθημάτων. Άλλως, με την μετακύλιση του συνοθυλεύματος αυτού -των (τοξικών) λογισμών και των (τοξικών) αισθημάτων- σε ‘τοξικές’ ενέργειες… θα κλείσει ο κύκλος της αμαρτίας, και η ψυχή μας θα νοσήσει θανάσιμα…!
«Χαίρε, η τον φθορέα των φρενών καταργούσα!…»
(19ος «Οίκος» των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Χαίρε, Εσύ… που, με την Θεομητορική Σου Χάρη, καταργείς εκείνον που διαφθείρει τα μυαλά των ανθρώπων, τρελαίνοντάς τους με τον αδυσώπητο πόλεμο των αλλοπρόσαλλων καταιγιστικών λογισμών…!
Οι «φρένες» (τα μυαλά) είναι τα… ΦΡΕΝΑ (η δυνατότητα συγκράτησής) μας, όταν αναπτύσσουμε ‘ξέφρενες’ (ιλιγγιώδεις) ταχύτητες στις αισθητές ή νοητές ‘λεωφόρους’ της ζωής μας! Ταχύτητες… που μπορεί να αποδειχτούν, κάποτε, επικίνδυνες έως και φονικές, τόσο για εμάς όσο και για άλλους! Ως εκ τούτου, πρέπει αυτά -τα φρένα μας- νά’ναι πάντα προσεκτικά ελεγμένα για φανερές ή κρυφές φθορές… και διορθωμένα, ώστε να λειτουργούν άψογα, αν ποτέ χρειαστεί ν’ αποφύγουμε θανάσιμους κινδύνους ‘μετωπικών’ μας συγκρούσεων… ή ενδεχόμενα κατακρήμνισής μας σε βάραθρα φονικά!…
Γνωρίζοντας καλά, οι πονηροί δαίμονες, την καθοριστική σημασία των φρένων-φρενών για την ασφαλή οδήγηση του ‘οχήματος’ της ψυχής μας, σπεύδουν -χωρίς να γίνονται αντιληπτοί- να διενεργούν δολιοφθορές στην λειτουργική τους (των φρενών) αρτιότητα, ώστε την στιγμή της δυνητικής χρείας για απότομο φρενάρισμα, νά’ναι αναποτελεσματικά… μπροστά στους αιφνίδιους κινδύνους της υπαρξιακής ‘ασφάλτου’…! Η ανύστακτη φροντίδα των δαιμόνων για… ‘πειραγμένα’ φρένα στο ‘όχημα’ της ψυχής μας, καθιστά αντιληπτή την σημασία της ανάγκης για πνευματική μας επαγρύπνηση…!
Οι Άγιοι Πατέρες και Μητέρες της Ορθόδοξης Ανατολής, καταγγέλουν τον διάβολο ως «φθορέα των φρενών» (καταστροφέα του μυαλού)! Γι’ αυτό, και μας παρακινούν να επικαλούμεθα την Πάναγνη Θεομάννα, ως: Εκείνη… που καταργεί τον διάβολο, τον ολετήρα του μυαλού: «Χαίρε, η τον φθορέα των φρενών καταργούσα…»! Γιατί, η Παναγία Θεοτόκος, ως Υπέρμαχη Στρατηγός «των θελόντων σωθήναι» είναι, μετά Θεόν, η Πρώτη εν μέσω των Αγίων, που μπορεί να εμπνεύσει τρόμο και να επιφέρει όλεθρο στους φονικούς δαίμονες, χαρίζοντας σωτηρία σε όσους Την επικαλούνται…
Ένας ΚΑΚΟγηρος…
από το Άγιο Βουνό των ΚΑΛΟγήρων.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] Η “Μέση Ανατολή” -όπως ορίζεται η ευρύτερη περιοχή γύρω από τον πάντοτε επίμαχο (πλουτοπαραγωγικά) “Περσικό Κόλπο”- περιλαμβάνει κύκλωθεν αυτού έθνη αραβογενή. Ο χώρος της αρχαίας Μεσοποταμίας (που συμπίπτει με τον Βιβλικό “Κήπο της Εδέμ”… κάπου στο ‘δέλτα’ της εκβολής των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, στον Περσικό Κόλπο…) ήταν πάντοτε ένα ‘θέατρο’ πολεμικών συγκρούσεων. Και αυτό, βέβαια, λόγω των ‘αρπακτικών’ βλέψεων επί του υπεδαφικού (κυρίως) αλλά και του εδαφικού πλούτου, που εποφθαλμιούσαν και διεκδικούσαν ανέκαθεν, με το ‘δίκαιο του ισχυρού’, όλοι οι περίοικοι λαοί. Και οι μεν ‘περίοικοι’ λαοί, κάποτε. Τώρα πλέον, όμως, τον σφετερίζονται διεκδικητικά… και μακρυνά έθνη, πέραν του Ατλαντικού!
[ 2 ] Ο άλλος (ακήρυκτος) “Αόρατος Πόλεμος” που μαίνεται —αντί της “Μέσης Ανατολής”… στην “μέση της καρδιάς” μας!— είναι ο Πνευματικός αγώνας των Χριστολατρών και η αδιάκοπη αδιαπραγμάτευτη πάλη μας κατά των δυνάμεων του σκότους… οι οποίες δεν συνιστούν συμβατικούς κι’ εύκολους αντιπάλους, αλλά άϋλες και υπερφυσικές διαστροφικές οντότητες…
«Ουκ έστιν ημών η πάλη προς αίμα και σάρκα… αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις…» (Εφεσ. 6, 12).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ο πνευματικός αγώνας που αναλαμβάνουν οι Χριστολάτρες δεν είναι αγώνας προς όντα με αίμα και σάρκα, αλλά προς τις πονηρές αρχές και εξουσίες, προς τα πλήθη των ακαθάρτων πνευμάτων, τους καταχθόνιους κοσμοκράτορες που κυριαρχούν στο σκοτάδι του αμαρτωλού αυτού αιώνα. Ο αγώνας μας διεξάγεται ενάντια σε πνευματικά όντα, πονηρά και μοχθηρά, και γίνεται από αγάπη για τον Χριστό… και για χάρη της Βασιλείας Του.
[ 3 ] Η “Κλίμακα” του Οσίου Ιωάννου Σιναΐτου, είναι ένα από τα πιο σημαντικά συγγράμματα “Νηπτικής” αυτογνωσίας, που έχει εμπνεύσει και παράξει η Ορθόδοξη πνευματικότητα. Σε αυτό, αποτυπώνεται η πνευματική εμπειρία του αγίου Ησυχαστού της Σιναϊτικής ερήμου, ως προς την ακριβή ‘ανατομία’ των παθών της ψυχής… που στοιχειοθετούν την ‘Παθολογία’ του μεταπτωτικού ανθρώπου. Μέσα από τις πνευματικές αναλύσεις του Οσίου, που είναι απόρροια Φωτισμού του Παναγίου Πνεύματος, οι Ορθόδοξοι πιστοί διδασκόμαστε λεπτομερώς τις πνευματικές ασθένειες (πάθη) από τις οποίες πάσχουμε, ανθρωπίνως ανίατα, χωρίς να το ξέρουμε! Και όταν το μάθουμε… γεννάται ευθύς, συν Θεώ, μέσα μας η σφοδρή επιθυμία να θεραπευθούμε…!
[ 4 ] Ο Προφήτης και βασιλιάς Δαβίδ, που έμεινε στην ιστορική μνήμη της ανθρωπότητας για πολλές μεγάλες αρετές του (ψυχική γενναιότητα… πνευματική ταπείνωση… καρδιακή ευαισθησία… θεονοσταλγική ευλάβεια… κλπ), διακρινόταν ιδιαίτερα για την Αρετή της πραότητας και ανεξικακίας! Αν και πράος, λοιπόν, και ανεξίκακος… έβλεπε τον εαυτό του, πριν από ό,τι άλλο, ως ‘στρατιώτη’ και ‘μαχητή’ ενάντια στους ‘ορκισμένους’ εχθρούς του (και εχθρούς όλου του ανθρώπινου γένους): τους ανθρωποκτόνους δαίμονες! Μέσα σε αυτό το εννοιολογικό πλαίσιο -μόνο- μπορεί να κατανοηθεί σωστά η περιγραφή που κάνει στον ψαλμό 143, μιλώντας με ‘στρατιωτικούς’ όρους για την πνευματική του εκπαίδευση, από τον ίδιο τον ‘εκπαιδευτή’ Θεό!
Η ερμηνεία αυτή της “στρατιωτικής εκπαίδευσης” των Χριστολατρών… στον ‘Αόρατο Πόλεμο’ κατά των δυνάμεων του σκότους, έχει πνευματική και μόνο έννοια. Δεν μπορεί δηλαδή να εννοηθεί κυριολεκτικά, αλλά μεταφορικά, και με καθαρά πνευματική σημασία. Μια ιδιαίτερη σημασία, που ταιριάζει στην ειρηνική άμυνα και πνευματική αντίσταση των Χριστολατρών, κατά των πονηρών πνευμάτων. Γιατί, η ηρωική αγωνιστικότητα των Αθλητών του Χριστού, εναρμονίζεται με την απόρριψη της βίας, σε κάθε περίπτωση.
Η αποκλειστική αυτή (πνευματική) ερμηνεία της ‘πολεμικής ορολογίας’ που χρησιμοποιεί η Πίστη μας, για να εκφράσει την σφοδρή μαχητικότητα του Αοράτου Πολέμου… εναρμονίζεται με δύο από τις κορυφαίες στοχεύσεις των αντισυμβατικών ‘στρατιωτών’. Πρόκειται για τους δύο εκ των εννέα ‘Μακαρισμών’ (3ον και 7ον) της “επί του Όρους ομιλίας” του Θεανθρώπου Χριστού. α) «Μακάριοι οι Πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην!» [ δηλ. Ευτυχισμένοι οι πράοι και ήρεμοι… γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν την ‘γη’ του παραδείσου…]! Και β) «Μακάριοι οι Ειρηνοποιοί… ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται!» [ Ευτυχισμένοι όσοι, με την ειρηνευτική τους παρουσία και προσευχή, γαληνεύουν τις τρικυμισμένες ψυχές των ανθρώπων…] !
[ 5 ] «Χαίρε ολκάς των θελόντων σωθήναι…!» (απόσπασμα από τον 17ο “Οίκο” των “Χαιρετισμών” της Υπεραγίας Θεοτόκου.)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Χαίρε, Εσύ… που, με την Θεομητορική Σου Χάρη, είσαι το έμψυχο και πανίσχυρο «Ρυμουλκό» του Θεού, για όσους θέλουν να σωθούν…!
[ 6 ] «Πεπυρωμένα βέλη του πονηρού» έχουν ονομάσει οι Άγιοι Πατέρες μας, τους λογισμούς που ενσπείρουν συνεχώς μέσα στο μυαλό των ανθρώπων τα “πνεύματα της πονηρίας”, οι εχθροί των ψυχών μας, ακάθαρτοι δαίμονες, επιδιώκοντας να αιχμαλωτίσουν τον ηγεμόνα-νου… να κατακτήσουν τον ‘θρόνο’ της καρδιάς… και να λεηλατήσουν πνευματικά την ύπαρξή μας…!
[ 7 ] Η απεικόνιση ενός κάστρου που απειλείται από άπειρους αιμοδιψείς πειρατές, οι οποίοι αναρριχώνται από παντού στα καστρότειχα… θέλοντας να εισδύσουν μέσα στο φρούριο για να «θύσουν και απολέσουν» (Ιωάν. 10, 10), για να κατασφάξουν, καταστρέψουν κι’ αιχμαλωτίσουν… ας μας θυμίζει το αντίστοιχο ‘στοίχημα’ των ανθρωποκτόνων δαιμόνων, να μας εκπορθήσουν το κάστρο της ψυχής… εγκαταθιστώντας μέσα μας “κατοχικές δυνάμεις”…!
[ 8 ] Ο διάβολος δεν χάνει ποτέ ‘παιγνίδι’ (επιχειρηματολογικό) στο δικό του ‘γήπεδο’ (λογιστικό)! Η επιχειρηματολογική ευρηματικότητά του είναι ανεξάντλητη… κι’ αλοίμονο στον άνθρωπο που θα κάνει το λάθος να νομίσει ότι μπορεί να τα ‘βάλει μαζί του’ και να τον αντικρούσει ρητορικά, μέσα στο ‘γήπεδο’ του νου…! Αυτός, θα βρίσκεται πάντα ‘ένα βήμα πιο μπροστά’… να μας περιμένει, για ν’ ‘αγορεύσει’ τελευταίος και να επικρατήσει ως νικητής!
Παρακολουθώντας κάποτε μια διάλεξη ενός μεγάλου επιστήμονα και σοφού ανθρώπου, του μακαριστού Δρ. Σταύρου Μπαλογιάννη (+ 2023), καθηγητού Ψυχιατρικής και Νευρολογίας της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, με θέμα «Η δράση του διαβόλου μέσα στο ανθρώπινο μυαλό…» είχα, μεταξύ άλλων, απολαύσει και το ακόλουθο ‘εποπτικό’ ανέκδοτο, για την απεριόριστη σατανική ευρηματικότητα κι’ ετοιμολογία… στο να ‘πείθει’ τον άνθρωπο!…
Ένας μεσήλικας καταφεύγει με ντροπή στον ψυχίατρο και του ανοίγει με πόνο την απεγνωσμένη καρδιά του:
-Γιατρέ μου, σώσε με, κοντεύω να τρελαθώ από ντροπή κι’ απόγνωση!
-Ποιο είναι το πρόβλημά σας…;
-Καιρό τώρα… ‘βρέχομαι’ τις νύχτες στον ύπνο μου, κι’ όταν ξυπνώ το πρωί ακούω την δίκαιη γκρίνια της συζύγου μου και τα ειρωνικά σχόλιά της, αλλά δεν μπορώ να αποτρέψω αυτό που γίνεται. Εκεί, λοιπόν, που κοιμάμαι… βλέπω τον διάβολο δίπλα στο δεξί μου αυτί κι’ ακούω να μου ψιθυρίζει: «Απόψε, κάναμε τσισάκια…;»! Εγώ του απαντώ όχι… και τότε εκείνος αμέσως συμπληρώνει: «Ε, αφού δεν κάναμε… να κάνουμε!». Και τότε αφήνομαι… και βρέχομαι…! Κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο, με τον διάβολο να με ρωτάει… ν’ απαντώ… και να βρέχομαι…
-Α, Μην ανησυχείτε! Είναι πολύ εύκολο να θεραπευθείτε: Απόψε, όταν πάλι εμφανιστεί ο διάβολος και σας ψιθυρίσει στο αυτί αν κάνατε τσισάκια… εσείς να του απαντήσετε με γενναιότητα και θάρρος: «Ναι, ρε… κάναμε!…».
Ενθουσιασμένος από την ‘υποσχετική’ θεραπευτική οδηγία, ο άνθρωπος περιμένει με χαρά το βράδυ, να… ταπώσει στον ύπνο του τον διάβολο, κατά την υπόδειξη του θεράποντος ιατρού.
Το βράδυ, λοιπόν, εμφανίζεται ξανά ο διάβολος και ως συνήθως τον ρωτάει στο δεξί αυτί:
-«Απόψε, κάναμε τσισάκια…;»!
Ο δυστυχής άνδρας, έχοντας προετοιμαστεί ψυχολογικά για την κρίσιμη αυτή στιγμή… του απαντάει όπως είχε καθοδηγηθεί από τον ψυχίατρο:
-«Ναι, ρε… κάναμε!…» όντας βέβαιος μέσα του ότι πρόβλημα θα λυνόταν στη στιγμή…! Και τότε ο διάβολος πάει αμέσως στ’ άλλο του (αριστερό) του αυτί, και ξαναρωτά επίμονα:
-«Κακάκια όμως…;!;»! «Όχι…; Ε, να κάνουμε… να κάνουμε…»!
Και… κάνανε, βεβαίως! Γιατί ο διάβολος δεν αποθαρρύνεται από μια, τυχόν, πρώτη άρνησή μας να πεισθούμε σ’ αυτόν… ούτε παραιτείται από μια δεύτερη ή τρίτη άρνησή μας να τον ακολουθήσουμε στην σκοτεινή του φυλακή. Κι’ αν τυχόν συναντήσει αντίσταση και χαθεί προς ολίγο… πάλι θα επανέλθει, μετά από μια εικονική υποχώρηση, ξαναπροσπαθώντας άπειρες φορές αν χρειαστεί… έως να καταφέρει να δημιουργήσει ρήγμα στην άμυνά μας και να τρυπώσει στην ψυχή μας! Γιατί, χωρίς προσευχή (που μόνο αυτή τον κατακαίει και τον απωθεί…) δεν πτοείται, ώστε να παραιτηθεί από τις άνομες επιδιώξεις του, να μας καταρρίψει… και να μας χρεώσει πνευματικά!
