Μια ακαταγώνιστη “συναρπαγή” όλων των διψασμένων αισθήσεων της ψυχής [ 1 ] “αιχμαλωτίζει” τον νου και την καρδιά στον Έρωτα της Χριστώνυμης Παναγάπης…! Όταν ευδοκήσει η Θεία Πρόνοια να οσμισθούμε-αφουγκρασθούμε-
«Οσμή Μύρων Σου υπέρ πάντα τα αρώματα… Μύρον εκκενωθέν το όνομά Σου. Οπίσω Σου, εις οσμήν Μύρων Σου δραμούμεν…» ( Άσμα Ασμάτων: 1, 3-4 )
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Η πανεύοσμη ευωδία Σου, Χριστέ μας, σκεπάζει όλα τα αρώματα της γης! Το όνομά Σου, Μύρο… που διαχύθηκε κι’ ευωδιάζει μεθυστικά την Κτίση. Θα Σε ακολουθούμε παντού και πάντα, ιχνηλατώντας το πανάκριβο Άρωμα που αφήνουν στο πέρασμά Σου από την φτωχή ζωή μας, τα μυροβόλα ίχνη Σου… [ 3 ]
Η Μητέρα-Εκκλησία γιορτάζει, την 2η Κυριακή μετά το Πάσχα, το θαυμαστό υπόδειγμα Αγαπητικής αφοσίωσης και Ερωτικής γεναιότητας… των «Μυροφόρων Γυναικών» που δίδαξαν στους (άνδρες) Αποστόλους τί σημαίνει Θεϊκός Έρωτας…! Αυτές, αγνοώντας ακόμα -3η μέρα μετά την Σταύρωση και τον Ενταφιασμό του Θεανθρώπου Χριστού- το γεγονός της Αναστάσεώς Του, κι’ αψηφώντας τον μέγα κίνδυνο των Ρωμαίων στρατιωτών και των Εβραίων σταυρωτών… τόλμησαν να μεταβούν ξημερώματα στον Τάφο του Κυρίου. Σκοπός τους ήταν να αλείψουν με αρώματα το άψυχο σώμα της Σταυρωμένης Παναγάπης… που νόμιζαν ότι, λόγω της 3ήμερης αποσύνθεσης, ανέδιδε δυσωδία! Στον τάφο, όμως, βρήκαν το μνήμα του Χριστού κενό… και έναν «εξαστράπτοντα νεανία» (φωτοειδή Άγγελο) να τις πληροφορεί την εκ νεκρών Ανάσταση του Σταυρωμένου Θεανθρώπου…!
« Όρθρος δεν χάραξε, κι’ εγώ / βάλθηκα να Σε κυνηγώ / στους κάμπους και στα όρη… / Το σώμα στέκει, μα η ψυχή / βγήκε στον δρόμο ανήσυχη / σαν Μυροφόρα κόρη…» (Μικρό απόσπασμα από τον «Αναστάσιμο» του Γ. Βερίτη)
Στην Ορθόδοξη Ανατολή, είναι πολύ οικεία η “προσλαμβάνουσα παράσταση” μιας Χριστολάτριδας ψυχής, “παράφρονος” από θείο έρωτα για τον Υιό του Θεού, τον Σταυρωμένο Νυμφίο της Εκκλησίας… που, πριν να ξημερώσει, «βγαίνει στον δρόμο ανήσυχη σαν Μυροφόρα κόρη», αναζητώντας «σε κάμπους και σε όρη» την Σταυρωμένη Παναγάπη της! Γιατί δεν μπορούμε να “αγαπάμε” ανέραστα… εκτονώνοντας τον υποτιθέμενο “έρωτά” μας σε μία ανώδυνη (εκ του ασφαλούς) “αγαπολογία” βερμπαλιστική… που, όμως, “φυλάει τα προσχήματα” για να μην “εκτεθεί” στα μάτια των άλλων! Αν η “ερωτική” μας επαγγελία είναι θυσιαστικά απροαίρετη… και, ενώ έχει “χτυποκάρδια” ψυχικού άλγους και συναισθηματικής απόγνωσης, δεν αποδύεται με ανάλογη ρωμαλεότητα σε επικίνδυνα ρίσκα… τότε ο υποτιθέμενος “έρωτάς” μας δεν είναι αληθινός κι’ εμπειρικά επιβεβαιώσιμος…!
«Αναστήσομαι δη και κυκλώσω εν τη πόλει, εν ταις αγοραίς και εν ταις πλατείαις… και ζητήσω Ον ηγάπησεν η ψυχή μου…» ( Άσμα Ασμάτων: 3, 2 )
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Θα σηκωθώ να τριγυρίσω στην πόλη, να ψάξω στις αγορές και στις πλατείες, αναζητώντας Αυτόν που αγάπησε η ψυχή μου…
Ο πανίσχυρος και πάναγνος Ερωτικός Πόθος που εμπνέει ο Θεός στα λογικά Του πλάσματα, είναι μια “πυρκαγιά”… που, όταν αναφλεγεί στην καρδιά ενός ανθρώπου, την κάνει παρανάλωμα…! Τότε, μια ακαταμάχητη πνευματική έλξη προς τον Εσταυρωμένο Νυμφίο της Εκκλησίας (και καθεμιάς ψυχής ξεχωριστά) “αιχμαλωτίζει” την ανθρώπινη καρδιά, μεθώντας την [ 4 ] με το “κρασί” μιας έκφρονος αγάπης! Τότε, η “Ερώσα” ψυχή ακολουθεί “σαν Μυροφόρα κόρη” τα μυροβόλα ίχνη… που αφήνει μετά την επέλασή Της η Σταυρωμένη Παναγάπη! Ακολούθως, ως “απάντηση” στο Ερωτικό κάλεσμα του Κτίστη, η “Ερώσα” και “Ερωμένη” ψυχή εξωθείται σε άθλους Ερωτικής αφοσίωσης και Θυσιαστικής υπέρβασης, καταγράφοντας υψηλές επιδόσεις πνευματικού πρωταθλητισμού…!
Καμμία άλλη ερμηνεία (εκτός ενός “έκφρονος” Ερωτικού πόθου για τον Θεό) δεν μπορεί να αιτιολογήσει την αγαπητική “πυράκτωση” μιας ψυχής… η οποία αισθάνεται “απελπισμένα” ερωτευμένη με τον υπέροχο Πλαστουργό της! Όταν η “Ερώσα” ψυχή ελκυσθεί από τον Θεό-Πατέρα [ 5 ] και Νυμφαγωγό, παραδίδεται αμαχητεί στην ακαταμάχητη γοητεία του Θεού-Υιού και Νυμφίου της! Η ισχυρή αυτή Ερωτική έλξη, που ασκεί ο Θεός αβίαστα… αλλ’ ερωτικώς ακαταγώνιστα, θελκτικώς δε αχόρταγα και αξεδίψαστα, επάνω στις Χριστολάτριδες ψυχές που Τον ποθούν «έως θανάτου…» ανέδειξε, 2.000 χρόνια τώρα, και θα αναδεικνύει συνεχώς ως την Δευτέρα Παρουσία, Μάρτυρες και Οσίους σε κάθε εποχή…!
Η “μοίρα” κάθε λογικού πλάσματος που έλκεται “θεοπρεπώς Ερωτικά” προς τον άπειρο Δημιουργό του, είναι να βιώνει πάντα μια Αγάπη φλογερή, αχόρταγη και αξεδίψαστη! [ 6 ] Έναν Έρωτα μοναδικό κι’ ανεπανάληπτο, εντελώς αδιέξοδο προς άλλες επικοινωνιακές εκτονώσεις & διανθρώπινες παρηγοριές. Ένα απόλυτο “δόσιμο” μιας καρδιάς [ 7 ] που έχει πυρποληθεί από “αγιάτρευτο” ένθεο Έρωτα, ο οποίος διεκδικεί (απαθώς) “ζηλότυπα”… όχι μόνο την προτεραιότητα, αλλά την απόλυτη αποκλειστικότητα στην ανθρώπινη καρδιά, απορροφώντας ολόκληρη την αγαπητική της δύναμη [ 8 ] και διεκδικώντας συνολικά και αμέριστα την Ερωτική αφοσίωσή της, στο πρόσωπο του Εσταυρωμένου Νυμφίου Χριστού!
Πληγωμένες βαθιά οι ψυχές των Χριστολατρών -ανδρών και γυναικών- από τον θείο Έρωτα για την Σταυρωμένη Χριστώνυμη Παναγάπη, αδυνατούν εντελώς να αναπτύξουν μια υπέρτερη ερωτική αλληλοπεριχώρηση με άλλα ομοιοπαθή ανθρώπινα πλάσματα. Και αυτό, βεβαίως, όχι γιατί η διανθρώπινη ερωτική έλξη είναι μεμπτή – επειδή, πώς θα μπορούσε νά’ναι μεμπτό κάτι, που έχει ευλογηθεί από τον ίδιο τον Θεό;! Αλλ’ επειδή ο Θεϊκός Έρωτας απευθύνεται στην οντολογική υπόσταση (την αθάνατη ψυχή) του ανθρώπου, η οποία εξακολουθεί να υπάρχει μετά τον θάνατο. Σε αντίθεση με τον διανθρώπινο έρωτα, που απευθύνεται στην βιολογική φύση του ανθρώπου (στο θνητό σώμα), το οποίο καταργείται, εκλείπει και εξαφανίζεται αποσυντιθέμενο, με την βιολογική εκμηδένιση του ανθρώπου.
Αν οι ανθρώπινες ψυχές, στην συντριπτική πλειονότητά τους, διάκεινται αδιάφορα μπροστά σε μια τέτοια Αγαπητική “πρό(σ)κληση” του «Ερώντος και Ερωμένου» Θεού… είναι γιατί έχουν φαλκιδευτεί μέσα στο “σαρκικό φρόνημα” αυτού του απατηλού κόσμου, που υποστηρίζει σθεναρά ο διάβολος! [ 9 ] Έτσι, καθώς η ανθρώπινη (μεταπτωτική) φύση “συντάσσεται προδοτικά” μαζί με τον εχθρό των ψυχών, οι άνθρωποι δυσκολεύονται έως αδυνατούν να αντιληφθούν σε ποιά αντισυμβατική μεγαλειότητα έγκειται η μοναδική κι’ ανεπανάληπτη αξία της ανθρώπινης ύπαρξης…! Πολύ περισσότερο, όμως, αδυνατούν να ελκυσθούν προς έναν τέτοιο υπερούσιο στόχο: την πνευματική και άφθαρτη Γαμήλια ένωσή τους με τον άπειρο… αλλά προσωπικό Θεό, τον Πλαστουργό του Σύμπαντος και Σταυρωμένο Νυμφίο της Εκκλησίας και των ψυχών!
Κυρίως οι ανδρώες ψυχές, στην πλειοψηφία τους, παγιδεύονται μέσα στην “φαλλοκρατική” πλάνη (την ανδρώα εκδοχή της σαρκολατρείας), που κατάφερε ο σατανάς να εδραιώσει μέσα στο ανθρώπινο μυαλό! Έτσι, αδυνατούν οι άνδρες να “δουν” πνευματικά τον Χριστό ως “Νυμφίο” των ψυχών τους… και τις ψυχές τους ως πνευματικές “νύμφες” που υπόκεινται υπαρξιακά και αγαπητικά στην Εσταυρωμένη Παναγάπη Του! Πλειοδοτώντας στην “αρσενικότητα” του φύλου που εκπροσωπούν βιολογικά (και το οποίο καταργείται με τον θάνατο), γίνονται θλιβεροί μειοδότες της άφυλης ταυτότητας των αιωνίων ψυχών τους! Έτσι, ενώ επιδίδονται “διψαλέα” στους έρωτες της γης… παραμένουν ανέραστοι και ασυγκίνητοι, από το “Ερωτικό κάλεσμα” του Ουράνιου Νυμφίου Χριστού!
Αλλά και οι γυναικείες ψυχές, στην πλειονότητά τους, παραμένουν επίσης αδιάφορες και “ανέραστες” προς ένα Νυμφίο… υπερκόσμιο! Γιατί…;! Διότι, απλά, τελούν υπό την “ομηρία” μιας συκοφαντημένης αντίληψης για την θεοσυγγενή σύσταση (κατ’ εικόνα Θεού) της ψυχής, και την αιώνια δυναμική (καθ’ ομοίωση Θεού) της πνευματικής εξελιξιμότητάς της! Έτσι, η “ρεαλιστική” λογικότητα των γηΐνων προσεγγίσεων (που θέτουν πάντα στοχεύσεις πιο άμεσα εφικτές) καθιστά και τις γυναίκες α-πρόθυμες προς μία επαγγελία “νυμφικής” προοπτικής… πέρα από τον επίγειο βίο! Και οι γυναικείες ψυχές στην πλειοψηφία τους, αδυνατούν να εννοήσουν έναν Γάμο υπερκόσμιο…! Έτσι, εκτονώνουν όλον τον ερωτισμό των ψυχών τους σε αναζήτηση εγκοσμίων “μοντέλων” νυμφικής αποκατάστασης… στα όρια του εφήμερου αυτού βίου της φθοράς…!
Οι άνθρωποι, ζώντας εφήμερα στον συμβατικό “μικρόκοσμο” της επίγειας εξορίας μας… χάνουμε, συχνά, την θεοειδή (κατ’ εικόνα Θεού) υπαρξιακή μας “ταυτότητα” και τον θεοπρεπή (καθ’ ομοίωση Θεού) μετα-βιολογικό προορισμό μας. Έτσι, παύουμε να διεκδικούμε την μεγαλειώδη προοπτική της τελειότητας, για την απόλαυση της οποίας έχουμε -κυρίως- πλασθεί από τα Πλαστουργικά Χέρια του Θεού, και στην οποία έχουμε προσκληθεί από την Πατρική Αγάπη Του! Αν δεν… αποδράσουμε -με την Χάρη του Θεού- από την βιολογική “αιχμαλωσία” μας στα συμβατικά στερεότυπα αυτού του εφήμερου κόσμου, για να δούμε την ύπαρξή μας “μακροκοσμικά”… σε μια μεταβιολογική και υπερκόσμια προοπτική, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να ποθήσουμε ούτε να βρούμε κάτι ουσιωδέστερο και μεγαλειωδέστερο από την φτωχή “χαρά” των παρακμαζουσών αισθήσεων…!
Είτε “συμφωνούμε” με την άϋλη και αθέατη (πνευματική) πραγματικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης είτε όχι, η αλήθεια είναι μία: η ψυχή μας είναι άφυλη… και μόνο στον άφυλο Θεό μπορεί να βρει την απόλυτη οντολογική πληρότητα και ευτυχία της! Η διαφορετική βιολογική ανατομία των δύο φύλων, αφορά μόνο τον εφήμερο “δερμάτινο χιτώνα” που ενδύονται τα θνητά μας σώματα! Και τούτο, για να υπηρετείται η φυσική αναπαραγωγική αναγκαιότητα των λογικών -όπως και των αλόγων- όντων… και η, επίσης ευλογημένη από τον Θεό, αναγκαιότητα μιας σωματικά αισθητής αλληλο-αγαπητικής επιβεβαίωσης των ομοζύγων ψυχών! Ως εκ τούτου, οι έμφυλες βιολογικές ιδιαιτερότητες του αρσενικού και του θηλυκού, έχουν έγχρονο κι’ εγκόσμιο χαρακτήρα [ 10 ] και πρέπει να τις υπερβούμε προ του ν’ αναχωρήσουμε (ανεπίστροφα) για το μεταβιολογικό και υπερκόσμιο επέκεινα…!
Αν ήταν δυνατό να κοιτάξουμε κάτω από τον “δερμάτινο χιτώνα” μας… και βλέπαμε την κρυμμένη “εικόνα” της βιολογικής “ισοτιμίας”, θα μπορούσαμε να απομυθοποιήσουμε πάραυτα την υποτιθέμενη “ετερότητα” των 2 φύλων, πάνω στην οποία χτίζουμε την ψευδαίσθηση μιας “διαφορετικότητάς” τους! Γιατί, αυτό που επιβιώνει του βιολογικού θανάτου και εισέρχεται στην αιωνιότητα του Θεού, είναι η ά-φυλη ψυχή που φιλοξενείται πρόσκαιρα στο βιολογικό σώμα. Αυτή η ά-φυλη οντότητα υπόκειται “υπαρξιακώς ερωτικά” στον Υιό του Θεού, τον άφθαρτο Νυμφίο της Εκκλησίας.. που Σαρκώθηκε, Σταυρώθηκε κι’ Αναστήθηκε από Έρωτα “μανικό” [ 11 ] για τ’ αγαπημένα Του λογικά πλάσματα! Προς Εκείνον, τον Ένα και Μόνο Νυμφίο ολάκερης της Εκκλησίας των Χριστολατρών και καθεμιάς ψυχής χωριστά… η ά-φυλη ψυχή συνάπτεται αιώνια ή εκπίπτει και χωρίζεται οριστικά.
Η αληθινά Αγαπητική και Ερωτική γνησιότητα, ως βίωμα, συναντάται -σε όλο το έκπαγλο μεγαλείο της- μόνο στους Αγίους του Θεού! Μόνο οι Άγιοι μπορούν να μας διδάξουν την αυθεντικά Ερωτική “συμπεριφορά” που είναι αδιαπραγμάτευτα θυσιαστική! Γιατί οι Άγιοι, από Έρωτα για την Σταυρωμένη Παναγάπη, τον Χριστό, θυσίασαν χαρούμενα ακόμα και την ίδια την ζωή τους! Οι Άγιοι Μάρτυρες και οι Άγιοι Ασκητές και Ασκήτριες της Ορθόδοξης Ανατολής, υπήρξαν “διδάκτορες” της θυσιαστικής Αγάπης, με το “μαρτύριο αίματος” και το “μαρτύριο συνειδήσεως” που υπέμειναν, από ένθεο Έρωτα για τον Σταυρωμένο Νυμφίο Χριστό! Ο “πήχυς” της Αγαπητικής-Ερωτικής τους συμπεριφοράς υψώθηκε πολύ ψηλά… μέσω του μαρτυρίου τους, ώστε εμείς οι αδύναμοι και εμπαθείς να παραδειγματιζόμαστε από αυτούς… και τουλάχιστον, αν δεν μπορούμε να τους μιμηθούμε, να είμαστε πιο ταπεινοί και συνεσταλμένοι… στις περί “έρωτος και αγάπης” επαγγελίες μας!
Μπορεί να φαίνεται αντιδεοντολογικό και αδόκιμο… να περιλαμβάνονται συνειδητά, σε κείμενο Ορθόδοξης πνευματικότητας (και μάλιστα με προέλευση Αγιορειτική) κάποιες αναφορές στην λαϊκή κουλτούρα, που συνήθως παραπέμπει αλλού…! Πιστεύω, όμως, ότι: αν αναζητούμε την αλήθεια, μπορούμε -συν Θεώ- να διακρίνουμε κάποια “ψήγματα” διάσπαρτα και κρυμμένα μέσα σε νοήματα αντιθετικά! Έρχονται στον νου μου οι στίχοι ενός λαϊκού άσματος παρελθούσας εποχής: «Άσπρα θα φορέσω ρούχα γιορτινά… κι’ όλες μου οι αγάπες θά’χουν γίνει μιά…»! Στην καλλιτεχνική-ποιητική αυτή διατύπωση, ανεπίγνωστα “θεολογείται” η τελική “συναίρεση” όλων των “συμπαθειών” της ζωής μας… η “συνισταμένη” όλων των αγαπητικών μας “συνιστωσών” σε μια: την “Σταυρωμένη Παναγάπη” μας, τον Νυμφίο Χριστό, που Τον δοξάζουμε Αναστάσιμα λευκοφορεμένοι…
Ένας ΚΑΚΟγηρος…
από το Άγιο Βουνό των ΚΑΛΟγήρων.
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] «Εδίψησέ Σε η ψυχή μου… ποσαπλώς Σοι η σάρξ μου… εν γη ερήμω και αβάτω και ανύδρω…» (Ψαλμός 62, 2)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ:
[ 2 ] «Ρίπτει τα παρόντα… ο των μελλόντων γευσάμενος!…» (Φιλοκαλία Ιερών Νηπτικών)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Οι υλικές απολαύσεις του παρόντος βίου είναι καταφρονήσιμες… μόνο απ’ όποιον (προ)γεύτηκε τα Πνευματικά Αγαθά της μέλλουσας ζωής!…
[ 3 ] «Εις οσμήν Μύρων Σου έδραμον, Χριστέ ο Θεός, ότι τέτρωμαι της Σης Αγάπης εγώ! Μη χωρίσης με, Νυμφίε επουράνιε…» (Από την Υμνολογία των Παρθενομαρτύρων της Εκκλησίας μας)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Στ’ αχνάρια της Ευωδίας Σου βαδίζω, Χριστέ και Θεέ μου, έχοντας λαβωθεί από την Αγάπη Σου! Μη με χωρίσης από τον άχραντο Εαυτό Σου, Νυμφίε Ουράνιε…
[ 4 ] «Δίψησον διά τον Χριστόν… ίνα σε μεθύση εκ της αγάπης Αυτού!…» (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος: «Ευρεθέντα Ασκητικά», Λόγος 44)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Αγωνίσου να πλησιάσεις τον Χριστό με διψαλέο πόθο -όπως ο διψασμένος οδοιπόρος!- για να σε μεθύσει Εκείνος με το μεθυστικό κρασί της Αγάπης Του…
[ 5 ] «Ουδείς δύναται ελθείν πρός Με… εάν μη ο Πατήρ ο πέμψας Με ελκύση αυτόν…» (Ιωάν. 6, 44)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κανένας δεν μπορεί “από μόνος του” να Με πλησιάσει… εάν δεν ελκυσθεί προηγουμένως από τον Πατέρα Μου, που Με έστειλε στον κόσμο…
[ 6 ] «Διψά η ψυχή μου τον Κύριο και με δάκρυα Τον ζητώ… Πώς να μη Σε ζητώ, Κύριέ μου;! Συ πρώτος με εζήτησες, και μου έδωσες να γευθώ την γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματός Σου, και η ψυχή μου Σε αγάπησε έως τέλους… Αν δε με προσέλκυες με την Αγάπη Σου, δεν θα Σε ζητούσα όπως Σε ζητώ… Αλλά το Πνεύμα Σου το Άγιο μου έδωσε το χάρισμα να Σε γνωρίσω… και πλέον Σε διψώ μέχρι δακρύων…» (Από την διδασκαλία του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη).
[ 7 ] Τίποτε λιγότερο από… ολόκληρη την καρδιά μας(!), δεν επιθυμεί ο «Ερών και Ερώμενος» Θεός μας: «Δός Μοι, υιέ Μου, σην καρδίαν…!» (Παρ. Σολομ. 23, 26).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Δός Μου την καρδούλα σου, παιδί Μου…
[ 8 ] «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου, εξ όλης της καρδίας σου… και εξ όλης της ψυχής σου… και εξ όλης της διανοίας σου… και εξ όλης της ισχύος σου…» (Μάρκ. 12, 30)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Αγκάλιασε απολύτως Ερωτικά τον Θεό και Κύριό σου, με όλη την ρωμαλεότητα της καρδιάς σου… της ψυχής σου… της διανοίας σου… της αγαπητικής ισχύος σου, ώστε νά΄ναι Αυτός Μόνος “Αφέντης της καρδιάς” σου!
[ 9 ] «Η δύναμις του Σατανά επ’ ομφαλού γαστρός…» (Ιώβ 40, 16)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Όλη η εξουσιαστική δύναμη του σατανά… έχει “στρατοπεδεύσει” στα υπογάστρια (γεννητικά όργανα) του ανθρώπου!…
[ 10 ] Σε μια ανάλογη περίσταση προβληματισμού τους (περί της… “βιολογικής λειτουργίας” των κεκοιμημένων) που είχαν οι απόστολοι και ρώτησαν τον Χριστό, Εκείνος τους απάντησε διδακτικά, απερίφραστα και κυριολεκτικώς αφοπλιστικά:
«Οι υιοί του αιώνος τούτου γαμούσι και εκγαμίζονται… Οι δε αξιωθέντες του αιώνος εκείνου και της εκ νεκρών αναστάσεως τυχείν, ούτε γαμούσιν ούτε γαμίζονται… ισάγγελοι γαρ εισί και υιοί Θεού…»! (Λουκ. 20, 34-36)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Τα τέκνα του παρόντος (βιολογικού) κόσμου παντρεύονται και τεκνοποιούν. Εκείνοι, όμως, που θα αξιωθούν να εισέλθουν στον μέλλοντα (πνευματικό) και άφθαρτο κόσμο, και θ’ αναστηθούν για να ζήσουν αιώνια, ούτε θα παντρεύονται ούτε θα τεκνοποιούν… γιατί θα είναι σαν άγγελοι και παιδιά του Θεού…!
[ 11 ] Με τους όρους “μανικός Εραστής” και “μανικός Έρως”, οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας αποδίδουν την υπερβολική (μανική, παράφρονα…) Αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο! Μια “θεοειδώς Αγαπητική” και “θεοπρεπώς Ερωτική” έλξη του Πλάστη προς τα λογικά πλάσματά Του, για χάρη των οποίων Σαρκώθηκε ως θνητός… Σταυρώθηκε ως κακούργος… Αναστήθηκε ως Θεός… και Αναλήφθηκε σαρκοφόρος στους Ουρανούς, ως Θεάνθρωπος: δηλ. μαζί με το υλικό… αλλ’ αφθαρτοποιημένο πλέον, μετά την Ανάσταση, θεανδρικό Του σώμα!
