«Λάζαρε, δεύρο έξω…! Και επήκουσεν ο άπνους τω πνοήν αυτώ διδόντι…»! (Από την υμνολογία της νεκρανάστασης του Λαζάρου: Ιωάν. 11, 32-44) ΕΡΜΗΝΕΙΑ: «Λάζαρε, βγες έξω…» φώναξε ο Χριστός μπροστά στον τάφο του νεκρού. Και το άπνοο πλάσμα (ενώ βρισκόταν, ήδη, σε τετραήμερη αποσύνθεση και πτωματική αποφορά…) υπάκουσε στον Πλάστη του, που το έφερε -αρχικά από την ανυπαρξία… και τώρα από τον θάνατο- στην έμβια ζωή, επαναφέροντας την ψυχή του, με ζωτική πνοή… νόηση… λόγο… κίνηση… αισθήσεις… αισθήματα…! Ο Θεάνθρωπος Χριστός ενσωματώνει επάνω Του την άσαρκη Θεότητα και την σαρκωμένη ανθρωπότητα,…
ΠερισσότεραΆγιον Όρος Άθω: Η ανάσταση του Λαζάρου, ως ρεαλισμός και ως συμβολισμός…
