«Λάβωσαν το ζωντανό την ώρα που ξεδίψαγε…!» (Στίχος λαϊκού άσματος…)
[ Σημείωση: Είναι άγραφος νόμος της “θηρευτικής ηθικής” πρώτα ν’ αφήσει ο θηρευτής το θήραμά του να ξεδιψάσει… και μετά να το λαβώσει! Η δε παράβαση αυτής της “ηθικής”, παρ’ότι δεν τιμωρείται από τον ανθρώπινο νόμο, θεωρείται αποτρόπαιη πράξη & βδελυρή απανθρωπία… που αντιβαίνει στον Νόμο του Θεού! ]
Η εκφραστική ρωμαλεότητα του ανωτέρω στίχου “ζωγραφίζει” μια στιγμή απόλυτης θηρευτικής ευαλωτότητας κάθε ζωντανού πλάσματος: όταν ξεδιψά…! Φλογισμένο από την δίψα, το “ζωντανό” πηγαίνει στην πηγή να ξεδιψάσει, όντας ανυποψίαστο για το “καρτέρι” του κρυμμένου θηρευτή! Γιατί, κάθε ζώο ελκόμενο προς την ικανοποίηση μιας τόσο ισχυρής βιολογικής ανάγκης όπως η ενυδάτωση, θέτει σε μερική αναστολή το ένστικτο της αυτοσυντήρησής του, ενόσω ξεδιψά…! Μειώνοντας, όμως, την ενστιγκτώδη επαγρύπνησή του… εκτίθεται σε σοβαρούς κινδύνους αιχμαλωσίας, που ελλοχεύουν κοντά στις πηγές…! Επειδή, οι έμπειροι Θηρευτές στήνουν πάντα τα “καρτέρια” τους το μεσημέρι… όταν τα “ζωντανά” της θεϊκής κτίσης προσφεύγουν διψαλέα «επί τας πηγάς των υδάτων…»! [ 1 ]
Ο Θεός είναι ένας “θηρευτής” λογικών ψυχών! Περιέρχεται αθέατος ανάμεσα στα λογικά Του κτίσματα, με την εύστοχη “βαλλίστρα” και τα αιχμηρά “βέλη” [ 2 ] της Αγάπης Του σε ετοιμότητα, για να τοξεύσει τα θηράματά Του στην καρδιά…! Άλλα απ’ αυτά (τα αγριότερα…) τα “καταδιώκει” [ 3 ] σε κάμπους και σε όρη, και σε άλλα (τα ημερότερα) “στήνει καρτέρι” κοντά στην πηγή, όπου γνωρίζει ότι θα προσέλθουν μόνα τους όταν θα διψάσουν! Γιατί, ο έμπειρος κυνηγός γνωρίζει ότι τα ζώα, όταν θα διψάσουν το μεσημέρι… θα σπεύσουν να ξεδιψάσουν στην πηγή! Πολύ περισσότερο, ο πάνσοφος θηρευτής των λογικών ψυχών, γνωρίζει ότι και οι άνθρωποι μετά από χρόνια δηλητηρίασή τους από τοξικά λήμματα ακάθαρτων πηγών, αναζητούν Πηγή «ζώντος ύδατος» [ 4 ] για να μην ξαναδιψάσουν! Και την βρίσκουν αναδρομικά εκεί, στον υδροφόρο ορίζοντα της Αγάπης του Θεού… όπου προσέρχονται τα λογικά ζώα της κτίσης διψασμένα, για να ξεδιψάσουν αιώνια…!
Η ζωτική χρεία για “ενυδάτωση” [ 5 ] των ζωντανών οργανισμών, είναι κοινή στα άλογα και στα λογικά ζώα. Αλλά, ενώ η έμβια φύση (των φυτών, των κτηνών και των ανθρώπων), χρειάζεται “νάματα υδροποσίας” για να επιβιώσει βιολογικά… η πνευματική φύση των λογικών κτισμάτων (ανθρώπων και αγγέλων) χρειάζεται να ξεδιψάει αποκλειστικά με “νάματα Θεογνωσίας”. [ 6 ] Απ’ όλα δε τα κτίσματα, μόνος ο άνθρωπος, ως “διγενής” [ 7 ] συνθεμένος από χώμα και πνεύμα, σώμα και ψυχή… έχει ζωτική ανάγκη αυτής της διπλής υπαρξιακής “ενυδάτωσης”…!
Μια ψυχή “διψασμένη για Θεό” [ 8 ] κι’ ας μην το γνώριζε! Μια αλήθεια, που απορρέει από τις μονίμως ανικανοποίητες επιλογές της! [ 9 ] Η ταλαιπωρημένη γυναίκα της Σαμάρειας πηγαίνει με το άδειο σταμνί και την κενή ψυχή της στο πηγάδι του Ιακώβ. Σκοπός της, να αντλήσει νερό… από αυτό που όταν το πίνουμε μας ξεδιψά και μετά ξαναδιψάμε, για να ξαναπιούμε… και να ξαναδιψάσουμε… και ποτέ να μην χορταίνουμε την πολύτιμη δροσιά του! Στο πηγάδι βρίσκει έναν άγνωστο, ο Οποίος “μιλάει στην ψυχή” της παραδόξως θελκτικά…! Της ζητά να Του προσφέρει από το πηγάδι “νάματα υδροποσίας”… μόνο για να λάβει αφορμή να της μιλήσει για “νάματα Θεογνωσίας” (…), που κατακλύζουν ανεξάντλητα και ξεδιψούν πνευματικώς ατελεύτητα… όποιον κατατρυφήσει σε αυτά!…
«Ποταμοί ύδατος ζώντος ρεύσουσιν…» από την ψυχή του Χριστολάτρου! [ 10 ] Σκιρτά η ψυχή και μόνο που το σκέπτεται… πόσο μάλλον όταν το απολαμβάνει εμπειρικά! Η ευφρόσυνη νοητική αναπόληση του «Ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον…» [ 11 ] που κατακλύζει από μέσα τις Χριστολάτριδες ψυχές… είναι ένα μεθυστικό “προανάκρουσμα” της αγαλλίασης που γεύεται η ανθρώπινη ύπαρξη, όταν υπαχθεί -από αγάπη για τον Χριστό- στην αυτοπροαίρετη υπακοή των θείων Εντολών Του. Η έμπρακτη εφαρμογή του Ευαγγελίου του Χριστού, αναγνωρίζεται από τον ίδιο τον Σωτήρα ως το κατ’ εξοχήν κριτήριο Αγάπης προς Εκείνον, χωρίς καμμία άλλη ερμηνεία συγκατάβασης: «Ο έχων τας Εντολάς Μου και τηρών αυτάς, εκείνος (όχι άλλος) εστίν ο αγαπών Με…»! [ 12 ]
Η συνομιλία του Ιησού Χριστού με την Σαμαρείτιδα πόρνη… (την μετέπειτα Μεγαλομάρτυρα και Ισαπόστολο Φωτεινή!), αποκάλυψε το υπέρτατο νόημα της Χριστιανικής Πίστης, που είναι η απόκτηση του Παναγίου Πνεύματος! Αυτή είναι, πρωτίστως, η κύρια στόχευση της Πνευματικής εν Χριστώ ζωής: να εισέλθει και εγκατασταθεί στην ανθρώπινη καρδιά το Ζωοπάροχο Πνεύμα του Θεού…! Αυτός είναι ο υπερπολύτιμος θησαυρός των αγαθών ψυχών… και γλυκύτατος καρπός του Χριστιανικού αγώνα…! Αυτόν τον στόχο αξίζει να τοξεύσουμε… κι’ αυτόν τον καρπό να επιμεληθούμε να καρποφορήσουν τα “Χριστόδενδρα” των ψυχών μας!
Η αξία του παρόντος κόσμου δεν έγκειται στην “αυτόνομη” βίωση-απόλαυση της απελπιστικά μικρής διάρκειάς του… και της τραγικά φτωχής ποιότητάς του. Όπως ούτε το “ορεκτικό” πρελούντιο που ανακρούεται λίγο πριν… θα μπορούσε να αντικαταστήσει το “χορταστικό” κοντσέρτο! Αλλά συνίσταται στο ότι διεγείρει και προδιαθέτει επιθυμητικά την αθάνατη ψυχή μας προς μια ζωή… πέρα από τον παρόντα βίο (μετα-βιολογική), και έναν κόσμο… πέρα από τον ορατό (υπερ-κόσμιο)! Χωρίς την παρουσία πόνων να μας βασανίζουν… χωρίς θάνατο να μας τρομοκρατεί… χωρίς όριο να μας τερματίζει! Γιατί, με την εγκατοίκηση του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά μας, η «εντός ημών Βασιλεία του Θεού…» [ 13 ] θα κατακλύσει την ύπαρξή μας ως ανέκφραστος «Χειμάρρους της τρυφής…»! [ 14 ]
Ένας ΚΑΚΟγηρος…
από το Άγιο Βουνό των ΚΑΛΟγήρων.
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] «Ον τρόπον επιποθεί η έλαφος επί τας πηγάς των υδάτων… ούτως επιποθεί η ψυχή μου προς Σε, ο Θεός!» (Ψαλμός 41, )
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Όπως το διψασμένο ελάφι σπεύδει με λαχτάρα στις πηγές των υδάτων για να ποτιστεί… έτσι Σε ποθεί, Θεέ, και η ψυχή μου!
[ 2 ] «Το τόξον Αυτού ενέτεινε και ητοίμασεν αυτό… τα βέλη Αυτού τοις καιομένοις εξειργάσατο…» (ψαλμός 7, 13-14)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ο Θεός (μεταφορικά μιλώντας) ετοίμασε την βαλλίστρα και τα βέλη Του… αφ’ ενός για να τοξοβολήσει με τα βέλη της Αγάπης Του τις καρδιές εκείνων που
[ 3 ] «Το έλεός Σου, Κύριε, καταδιώξει με… πάσας τας ημέρας της ζωής μου!» (ψαλμός 22, 6)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Το έλεος της Πατρικής Αγάπης Σου, Κύριε, θα με ακολουθεί σαν να με “καταδιώκει” κάθε μέρα της ζωής μου…
[ 4 ] «Εάν τις διψά, ερχέσθω πρός Με και πινέτω! Ο πιστεύων εις Εμέ, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν Ύδατος Ζώντος…» (Ιωάν. 7, 38)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Αν κάποιος διψάει, ας έρθει σ’ Εμένα -που είμαι η Πηγή της ζωής- να ξεδιψάσει! Γιατί, όποιος πιστεύει σ’ Εμένα… θα βρει ποτάμια ζωντανού νερού ν’ αναβλύζουν απ’ τα σωθικά του…
Το «ύδωρ το ζων» που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο, σημαίνει την θεία Χάρη του Παναγίου Πνεύματος… που υπερχειλίζει την ψυχή του ανθρώπου, όταν ο άνθρωπος δεχθεί τον Χριστό ως Σωτήρα του και συνδεθεί μαζί Του, όπως δίδαξε ο Ιησούς στην Σαμαρείτιδα. Αντιπροσωπεύει το τρεχούμενο, πηγαίο νερό που αναβλύζει εσώτερα, και «αλλόμενον» (πηδώντας) οδηγεί την ψυχή εμπειρικά, απ’ αυτόν ακόμα τον κόσμο, στην αιώνια ζωή.
[ 5 ] Για πληρέστερη προσέγγιση του θέματος, ακολούθησε τον ακόλουθο σύνδεσμο προγενέστερου σχετικού κειμένου της αγνωσίας μας: https://skgnews.gr/άγιον-όρος-
[ 6 ] Ο όρος «νάματα θεογνωσίας» (δηλ. χειμαρρώδη ρεύματα της απόρρητης Γνώσης του Θεού) χρησιμοποιείται στην Ορθόδοξη εκκλησιαστική γραμματεία και υμνογραφία, για να περιγράψει την πολυχεύμονα και αποκαλυπτική Θεολογία της Ορθόδοξης Ανατολής, που με το στόμα των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας κατέκλυσε την Οικουμένη! Οι Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες “πότισαν” όλη την γη με τα θεόπνευστα συγγράμματά τους, και ο λόγος τους ως “νάμα” αναζωογόνησε την Χριστιανική Πίστη, οδηγώντας τους πιστούς εμπειρικά στην δογματική αλήθεια! Γι’ αυτό και στο Απολυτίκιο των Αγίων Τριών Ιεραρχών (του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου Θεολόγου και Ιωάννου Χρυσοστόμου) η Εκκλησία μας, ψάλλει:
«Τους μελιρρύτους ποταμούς της σοφίας, τους την κτίσιν πάσαν “θεογνωσίας νάματα” καταρδεύσαντας…» (Απολυτίκιο των Αγίων Τριών Ιεραρχών)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Οι Άγιοι Πατέρες “πότισαν” όλη την κτίση με τα “νάματα της θεογνωσίας”, δηλ. την υπέρλογη εμπειρία του Θεού που τους αποκαλύφθηκε…
[ 7 ] Διγενής: φύση συνιστάμενη από δύο “γένη”, υλικό και πνευματικό…
[ 8 ] «Ο Θεός μου… εδίψησέ Σε η ψυχή μου, ποσαπλώς Σοι η σάρξ μου εν γη ερήμω και αβάτω και ανύδρω…» (Ψαλμ. 62, 1).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Θεέ μου… Σε δίψασε η αφυδατωμένη ψυχή μου, και περισσότερο η καταξηραμένη σάρκα μου, ζώντας σε μια επίγεια ερημιά… απερπάτητη από τους ανθρώπους και κατάξερη από την ανυδρία…
[ 9 ] Ο Καρδιογνώστης Χριστός, στην συνομιλία Του με την Σαμαρείτιδα, της αποκάλυψε ένα μυστικό που μόνον εκείνη γνώριζε: ότι είχε παντρευτεί 5 άντρες και τους είχε χωρίσει. Κι’ εκείνος που τότε είχε “σπιτωμένον” δεν ήταν νόμιμος άντρας της. Άραγε, αυτή και μόνο η συναισθηματική αστάθειά της… μεταξύ έξι ανδρών που “παρήλασαν” από την ζωή της, δεν αποκαλύπτει ότι η ψυχή της αναζητούσε την “τελειότητα”… που δεν μπορούσε να βρειδδσ ποτέ και πουθενά μεταξύ των θνητών, γιατί αυτή υπάρχει μόνο στον αθάνατο και παντέλειο Θεό, τον Οποίο οι ψυχές όλων μας αναζητούν νοσταλγικά κι’ απελπισμένα…;!
[ 10 ] «Ο πιστεύων εις Εμέ… ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος! Τούτο δε είπεν (ο Χριστός) περί του Πνεύματος Ου έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις Αυτόν!…» (Ιωάν. 7, 38-39)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Όποιος πιστεύει στην Θεότητά Μου… θα δει να ρέουν ποταμοί “ζωντανών υδάτων” από τα έγκατα της ύπαρξής του! Αυτό υπαινίχθηκε ο Χριστός για το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο επρόκειτο να λάβουν όσοι θα Τον πίστευαν…
[ 11 ] «Πας ο πίνων εκ του ύδατος τούτου, διψήσει πάλιν… Ος δ’ αν πίη εκ του ύδατος ου Εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήσει εις τον αιώνα, αλλά το ύδωρ ο δώσω αυτώ, γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον…»! (Ιωάν. 4, 13-14)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Όποιος πίνει απ’ αυτό το γήινο νερό σύντομα θα ξαναδιψάσει… Εκείνος όμως που θα πιεί από το “αθάνατο Νερό” που Εγώ θα του δώσω, δεν θα ξαναδιψάσει ποτέ σε όλη την αιωνιότητα! Αλλά το Νερό που θα του προσφέρω, θα γίνει μέσα του πηγή-φλέβα “αρτεσιανών υδάτων” που θ’ αναβλύζουν αιώνια ζωή…
[ 12 ] «Ο έχων τας Εντολάς Μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστίν ο αγαπών Με! Ο δε αγαπών Με… αγαπηθήσεται υπό του Πατρός Μου, καγώ αγαπήσω αυτόν… και εμφανίσω αυτώ Εμαυτόν…» (Ιωάν. 14, 21)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Όποιος μελετά κι’ εφαρμόζει τις Εντολές Μου, αυτός είναι εκείνος που Με αγαπά πραγματικά! Κι’ αυτός που Με αγαπά, θα ανταγαπηθεί από τον Ουράνιο Πατέρα Μου κι’ από Εμένα, και τότε Εγώ θα του αποκαλυφθώ…
[ 13 ] «Η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστί…» (Λουκ. 17, 21).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Η Βασιλεία των Ουρανών είναι μέσα στην καρδιά μας… κι’ εκεί πρέπει να την αναζητήσουμε, για να εισέλθουμε σ’ αυτήν…
[ 14 ] «Οι δε υιοί των ανθρώπων… μεθυσθήσονται από πιότητος οίκου Σου… και τον χειμάρρουν της τρυφής Σου ποτιείς αυτούς…»! (Ψαλμ. 35, 8-9)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Η ανθρωπότητα θα μεθύσει από τον γλυκασμό του Πνεύματός Σου, Κύριε, και θα ποτισθεί από τον πάντερπνο χείμαρρο της Χάριτός Σου…
